کتاب، نوشتاری است درباره ویژگی‌های هنری و بدیعی در غزل مولوی که فصل اول آن به کلیاتی درباره ویژگی‌های زبان شعری، فرمالیسم در شعر، رابطه شکل و محتوا در صورت‌گرایی، ترفندها و تمهیدات شعری و نظایر آن اختصاص دارد . نویسنده در فصل دوم کتاب توازن موسیقیایی در شعر مولوی را با ذکر نمونه‌هایی چند تشریح می‌کند .مباحث بعدی کتاب درباره فراهنجاری معنایی، فراهنجاری واژگانی، فراهنجاری دستوری و دیگر انواع فراهنجاری در شعر مولاناست . نویسنده درباره ویژگی‌ها و ترفندهای هنری در شعر مولانا اذعان می‌دارد : ..."اگرچه عنصر وزن و موسیقی، در سازماندهی پیچیده غزل مولانا، برترین ابزار هنری و قوی‌ترین عامل حیات شعر او محسوب می‌شود ;اما عوامل دیگری چون برجستگی‌های معنایی، واژگانی، دستوری و بلاغی نیز در ساخت غزل او، قابل تامل هستند و هر یک در جای خود، اعتبار ویژه‌ای دارند .از این میان سنت شکنی او در ساخت تشبیه، استعاره، متناقض نماها و بقیه ابزار خیال آفرینی بسیار قابل دقت است ."