کتاب حاضر، در حقیقت نامه‌های نویسنده بعد از مرگ همسرش «ژیلسن» به اوست. نویسنده چند ماه بعد از درگذشت ناگهانی همسرش در سن 44 سالگی دوباره نوشتن را آغاز می‌کند ولی این بار به قول خودش این کتاب را نه برای ادامه کارهای ادبی‌اش و نه برای مردم بلکه واقعاً برای دل خود و برای همسرش می‌نویسد. نویسنده در این نامه‌ها سعی بر آرام کردن و قبولاندن این مصیبت گران به خود دارد و درنتیجه به این باور می‌رسد که حتی در مرگ هم زیبایی‌هایی وجود دارد که در پی درست دیدن و درست اندیشیدن به آن خواهیم رسید. تمام لغت به لغت این کتاب از درد نبودن مهربان همسری حکایت می‌کند که گرچه شاید در زمان بودن به‌تمام‌معنا زنی کامل نبوده ولی چیزی که در درون این زن کاملاً مشهود است، این است که او عاشقانه به انسان‌های اطرافش می‌نگریسته و این بهترین امتیازی است که هرکسی قادر نخواهد بود به آن دست یابد و چنین رفتارهای صبورانه و زیبایی در برخورد با آنان داشته باشد. در لابه‌لای کلمات این کتاب، عشق بزرگ بین این دو انسان، کاملاً مشهود است.