این زن، این مرده شور برده کی بود که گند زد به همه چیز؟ راست راستی زنه بود، یا‏.‏‏.‏‏.‏ داستایوسکی؟ داستایوسکی، آره، خودش بود‏!‏ او با جنایت و مکافاتاش به زمینم زد، ویرانم کرد‏.‏ مانع شد که پا جای پای قهرمانش، راسکولنیکف، بگذارم‏:‏ زن دوم، این یکی بی گناه، را بکشم؛ پول و جواهراتی را بردارم که مرا یاد جنایتم بیندازد؛ طعمه پشیمانی خود شوم، در ورطه گناه فرو بروم و در نهایت به اعمال شاقه محکوم شوم‏.‏‏.‏‏.‏‏.‏ دیگر؟ دست کم این کار بهتر از این جور احمقانه دویدن به بهانه رقت انگیز قتل است‏.‏ خون روی دست هایم، اما هیچی تو جیب هایم‏.‏ چه جنونی لعنت به داستایوسکی‏!‏