این کتاب ضمن تشریح پدیده مدرنیته در غرب و چگونگی ظهور و زایش علوم انسانی از دل آن، چگونگی شکل‌گیری دولت مدرن را در ایران، همزمان با گسترش علوم انسانی شرح می‌دهد. نگارنده پس از بررسی دلایل عدم ظهور «فردگرایی شناخت شناسانه» در ایران، شرایط تاریخی و چگونگی ظهور نهادهای علمی آموزشی جدید از درون دولت مدرن را تشریح کرده است. همچنین نگرشی تاریخی و آسیب‌شناسانه به کارکردهای حوزة تولید و آموزش علوم انسانی را مورد مطالعه قرار داده و در آخر با توجه به سرکوب پرسشگری انتقادی، عدم پیدایش جنبش‌های انتقادی در علوم انسانی را در ایران به چالش کشیده است.