توضیحات درباره کتاب
در حقوق کنونی ایران، قانون آیین دادرسی مدنی سه راهحل برای حلوفصل اختلافات پیشبینی کرده است: نخست، مراجعه به مراجع قضایی برای رسیدگی و صدور رأی؛ دوم، درخواست کتبی از دادگاه نخستین برای دعوت طرف مقابل به سازش؛ و سوم، ارجاع اختلاف به داوری.
داوری سازوکاری برای پایان دادن به اختلاف در خارج از دادگاه، با تشریفات و هزینهای کمتر و سرعتی بیشتر، توسط اشخاصی است که طرفین اختلاف در انتخاب آنها نقش داشتهاند.
هدف از داوری این است که طرفین دعوا، که با انتخاب خود داوری را جایگزین مراجعه به دادگاه کردهاند، رأی صادره از مرجع داوری را نیز با رغبت بپذیرند و آن را به اجرا گذارند. به همین دلیل است که رأی داور قابل تجدیدنظرخواهی نیست و تنها ممکن است به دلایلی از جمله صدور رأی داور در خارج از مهلت تعیینشده، تجاوز وی از حدود اختیارات خود و مواردی از اینقبیل، رأی صادره باطل یا قابل ابطال دانسته شود.
در میان روشهای حلوفصل اختلافات که جایگزین رسیدگی قضایی به شمار میروند، داوری تنها روش الزامآوری است که میتواند بهعنوان شیوه حلوفصل نهایی اختلاف به کار گرفته شود. مهمترین ویژگی این روش، ماهیت توافقی و نیز تشریفات کمتر آن در مقایسه با رسیدگی قضایی است.
کتاب حاضر چند ویژگی قابل ذکر دارد: نخست آنکه به زبانی ساده و قابل فهم برای همگان، حتی اشخاص فاقد تحصیلات حقوقی، نوشته شده است؛ دوم آنکه نویسندگان تلاش کردهاند علاوه بر توصیف نظام حقوقی داوری، رویکرد دادگاهها را در اعمال قواعد حاکم بر داوری بهخوبی تبیین کنند و به نظر میرسد این تلاش به ثمر نشسته است. مطالعه این کتاب میتواند برای اشخاص، بهویژه حقوقدانانی که بهعنوان داور یا وکیل در پروندههای داوری شرکت میکنند، مفید و قابل بهرهبرداری باشد.