آخرین باری که گفتی "از شنبه..." برای شروع چه کاری بود؟

شاید امروز درمورد الگوی زندگی‌ات می‌نویسی، اما سه سال دیگر به او، یعنی خودت، می‌رسی.

نوشتن همیشه احوال آدم را خوب می‌کند. اگر عصبانی باشیم خشممان را می‌گیرد، خوشحال باشیم شادی‌هایمان را مضاعف می‌کند، بی‌حوصله باشیم سرحالمان می‌آورد و اگر هیجان‌زده باشیم قلبمان را قدری با منطق سازگار می‌کند. در واقع نوشتن هر حس خوبی را ضرب و هر حس بدی را تقسیم می‌کند.

این کتاب دعوتی است به همان «شنبه‌ای» که همیشه به تعویق می‌اندازیم؛ نقطه‌ای برای شروع، برای نوشتن، برای رسیدن به خودی که سه سال بعد با افتخار به او نگاه خواهیم کرد.