در طی ده سالی که دانشجوی فلسفه بوده‌ام، هرگاه متنی دست می‌گرفتم و کلمات فیلسوفی را می‌خواندم، احساس می‌کردم از نقطه درستی آغاز نکرده‌ام. کلمات فیلسوف مانند رموزی بودند که خبر از گذشته‌ای می‌دادند که من از آن بی خبر بودم. هر چه بیشتر می‌خواندم، بیشتر حس می‌کردم. اگر آن گذشته مجهول را نشناسم، از کلمات کتابی که در دست دارند هیچ بهره‌ای نخواهم برد. طولی نکشید که پی بردم این گذشته مجهول را باید در کلام فیلسوفان باستان یونان یافت، همان‌هایی که خشت اول فلسفه را گذاشتند.