در سال 1833، يك سال پيش از نگارش باباگوريو، تئوفيل گوتيه از اين و آن مي‌پرسيد: «آيا شما بالزاكي‌ايد؟» اين سوال همين امروز هم پرسيدني است و مي‌توانيد به نوعي ملاك تشخص تجربه‌ي فرد باشد. شهرت و عظمت يك نويسنده در اين نيست كه در حافظه ‌ي ما به زندگي ادامه بدهد ـ كه چندان از خطر فراموشي دور نيست ـ، در اين است كه اثرش درون ما را چنان اشغال كرده باشد كه انگار اميدوار باشيم ذهن ما را درباره‌ي خودمان روشن كند. كليد معماي زندگي‌مان باشد، تا ژرفاي ناشناخته‌ي روان‌مان نفوذ كند و بخش‌هاي گنگ و تاريك‌مان را بيرون بكشد و به روشنايي بياورد. باباگوريو چنين كتابي است، و اين كه گاهي گفته مي‌شود«چكيده‌ي بالزاك است» گزافه نيست. بعيد است كسي پس از خواندنش«بالزاكي» نشود.