در سال 1833، یک سال پیش از نگارش باباگوریو، تئوفیل گوتیه از این و آن می‌پرسید: «آیا شما بالزاکی‌اید؟» این سوال همین امروز هم پرسیدنی است و می‌توانید به نوعی ملاک تشخص تجربه‌ی فرد باشد. شهرت و عظمت یک نویسنده در این نیست که در حافظه ‌ی ما به زندگی ادامه بدهد ـ که چندان از خطر فراموشی دور نیست ـ، در این است که اثرش درون ما را چنان اشغال کرده باشد که انگار امیدوار باشیم ذهن ما را درباره‌ی خودمان روشن کند. کلید معمای زندگی‌مان باشد، تا ژرفای ناشناخته‌ی روان‌مان نفوذ کند و بخش‌های گنگ و تاریک‌مان را بیرون بکشد و به روشنایی بیاورد. باباگوریو چنین کتابی است، و این که گاهی گفته می‌شود«چکیده‌ی بالزاک است» گزافه نیست. بعید است کسی پس از خواندنش«بالزاکی» نشود.