پرسشي كه هايدگر در هستي و زمان مطرح مي‌كند «پرسش هستي» است، يعني همان پرسشي كه از سرآغاز فلسفه انديشه‌هاي فيلسوفان را به تلاطم افكنده است. ازاين‌رو اين كتاب از حيث موضوع‌اش تازگي ندارد. اما وجه «مدرن» آن شيوه‌ي بررسي هايدگر از اين مسئله و تعيين هستي انسان (دازاين) به‌مثابه دروازه‌ي ورود به شناخت هستي است كه پس از سرآغازهاي اصيل و خيره‌كننده‌ي آن در فلسفه‌ي يوناني ماقبل سقراطي ديري است كه حتي پرسش از آن به فراموشي سپرده شده است. تحليل اگزيستانس دازاين از طريق ساخت‌هاي «ممكني» كه «اگزيستانسيال» ناميده مي‌شوند «اونتولوژي بنيادي» نام مي‌گيرد كه شرط امكان ذاتي همه‌ي اونتولوژي‌ها را تشكيل مي‌دهد. زيرا دازاين هستنده‌اي است كه هر پرسش فلسفي از آن سرچشمه مي‌گيرد و به آن بازمي‌گردد. ازهمين‌رو بسياري از مسائل فلسفه همچون پروا، خودبودگي و ديگربودگي، جهان، مكان‌مندي و زمان‌مندي، مرگ و غيره صورت‌بندي‌هاي متفاوتي كسب مي‌كنند. اين اثر فضاي فلسفي قرن بيستم را تحت‌تأثير قرار داده و الهام‌بخش بسياري از برجسته‌ترين متفكران پساساختارگرا همچون ميشل فوكو و ژاك دريدا بوده است.