بيش از صد سال از كشف ضمير ناآگاه مي‌گذرد ولي هنوز روان‌كاوي جاي خود را به خوبي در بطن فرهنگ ايراني نيافته است. مندرجات اين كتاب حاكي از آن‌اند كه روان‌كاوي ازجمله تنها شعب علمي است كه توانسته است دقت و جديت علمي را با اصول انساني تلفيق كند. در دوره‌اي كه با سرعتي اين‌چنين سرسام‌آور شاهد گسترش علوم عصبي هستيم، روان‌كاوي از معدود سنگرهايي است كه همچنان در مقابل اين علوم ايستادگي كرده به دفاع از انسانيت آدمي مي‌پردازد. چنان‌كه مي‌دانيم علوم عصبي بر اساس اين اصل استوارند كه پديدارهاي نفساني مترتب بر تحريكات ياخته‌هاي عصبي هستند و روزي در خدمت درك و كنترل كامل انسان درخواهند آمد. ولي صحبت بر سر نحوه اين درك و حقانيت چنين كنترلي است. روان‌كاوي قبل از هر چيز مبادله‌اي است انساني و طريقي كه فرد در جهت شناخت خويش اتخاذ مي‌كند. چنين شناختي در روان‌كاوي مشروط به قبول محدوديت و منوط به تعهد اين تناهي است. هر گونه كوششي كه در جهت كنترل و در پي تماميت باشد، مخالف اصول روان‌كاوي است و امكان چنين طي طريقي را از ميان مي‌برد. در اين كتاب نويسنده سعي كرده است اصول عمده? روان‌كاوي فرويد و لَكان را در حد امكان به نحو جامع مورد بررسي قرار دهد. در اين مهم كوشش بر آن بوده كه مطالب نه‌تنها براي مبتديان قابل دسترسي باشد، بلكه براي اصحاب فن نيز مفيد واقع گردد. لذا كتاب حاوي قرائت‌هاي متعددي است و درعين‌حال مي‌تواند به‌صورت مرجع نيز به‌كار آيد.