فلسفه‌ی ذهن به عنوان بخشی از فلسفه‌ی تحلیلی، به ذهن، حالات ذهنی و رابطه‌ی آن با بدن فیزیکی ما و نیز سایر مسایل مهم مربوط به آن همچون «آگاهی»، «خودآگاهی»، «اراده آزاد» و «جبر و اختیار» می‌پردازد و از سویی نظریه‌هایی همچون دوگانه‌انگاری، کارکردگرایی، این همانی ذهن و بدن و این همانی شخصی. روابطی را بین اجزای وجودی فلسفه‌ی ذهن برپا می‌دارند و به مباحث مربوط به آن می‌پردازند که همواره تأمل‌برانگیز بوده و هست. محتوای ان کتاب نیز به خوبی دربرگیرنده‌ی چنین مباحثی است. نویسنده، نظریات فلسفه‌ی ذهن را با نظمی کم‌نظیر در کنار تاریخ فلسفه‌ی ذهن و تاریخ فلاسفه‌ی ذهن قرار داده و با نقادی موشکافانه‌ی خویش، مخاطب را با زبانی شیوا و رسا به فهم و تفکر وامی‌دارد تا اندیشه‌ی خواننده را به مثابه عصاره‌ی ذهن او به تحرک وادارد؛ شاید «خودآگاهی» که «بالاترین درجه‌ی آگاهی است» بتواند در وی به منصه ظهور و عمل برسد. مباحثات و تأملات فلسفی، شرح اصطلاحات مهم در قالب‌های معمول و مثال‌های مانوس، شیوه‌ی خاص نویسنده برای درگیر کردن ذهن خواننده به فهم فلسفه‌ی ذهن و به خصوص نیل به خودآگاهی است تا خواننده‌ی فهیم، پس از مطالعه کتاب، خود و جهان اطراف خود را بهتر بفهمد و بفهماند. «آگاهی» چونان رخشی است که توسن‌وار در قلمروی بیکران «فلسفه‌ی ذهن» از ازل تا ابد، با سرعتی شگرف می‌تازد و می‌تازاند، مراقب باید بود تا از این دگردیسی، خودآگاهانه باز نمانیم.