این کتاب، گزارش سفر دو امریکایی به اروپا (در آستانه‌ی جنگ دوم جهانی) و مصاحبه‌هایی است که آن‌ها در شهرهای مختلف اروپا با شخصیت‌های سیاسی انجام داده‌اند. البته این شخصیت‌ها تنها کسانی هستند که مستقیم یا غیر مستقیم با رژیم‌های دیکتاتوری در رابطه‌اند. هدف این دو نفر این است که از اروپایی‌ها که در زمینه‌ی دیکتاتوری، تاریخی طولانی و تجربه‌ای غنی دارند، درس بگیرند و به آمریکا بازگردند و با بهره‌گیری از آموخته‌های خود در آن‌جا نیز رژیمی دیکتاتوری برپا کنند. یکی از این دو خیال دیکتاتور شدن در سر دارد و دیگری مشاور ایدئولوژیک اوست. کتاب ظاهرا لحنی طنزآلود دارد اما در باطن از سنت استعاره‌ی سیاسی اروپایی پیروی می‌کند. گفت‌وگوی سه‌نفره‌ای در سرتاسر کتاب جریان دارد که شخصیت‌های آن تقریبا خیالی هستند، اما مباحث کتاب مباحثی است که واقعیت دارند و در تاریخ معاصر اروپا یا امریکا ملموس‌اند. زمینه‌ی اصلی کتاب بررسی دو تحول بزرگ اروپایی یعنی فاشیسم در ایتالیا و نازیسم در آلمان است.
اینیاتسیو سیلونه مکتب دیکتاتورها را در سال 1938، همزمان با نان و شراب، نوشت. ترجمه‌ی آلمانی این رمان در 1938 در زوریخ منتشر شد، اما نسخه‌ی ایتالیایی آن بیست‌وچهار سال بعد، یعنی سال 1962، انتشار یافت. این رمانِ استعاری داستان دو امریکایی مشکوک است؛ یک جوجه‌دیکتاتور و دیگری مشاور ایدئولوژیک او. این دو برای آموختن شگردها و رموز دیکتاتوری به اروپا، سرزمینی که در زمینه‌ی دیکتاتوری تجربه‌هایی غنی دارد، سفر کرده‌اند. در سفر خود با یک تبعیدی ایتالیایی آشنا می‌شوند که عمر خود را در راه مبارزه با دیکتاتوری گذرانده است. گفت‌وگوی سه‌نفره‌ی طنزآمیزی میان این دو امریکایی و تومازو در می‌گیرد. رشته‌ی این گفت‌وگو در دست تومازو است که بی‌شک خودِ سیلونه است. این واقعیت به گفته‌های تومازو اعتباری قابل ملاحظه می‌بخشد، زیرا برآمده از تجربه‌های عملی سیلونه در راه مبارزه با دیکتاتوری است.