در این کتاب نویسنده بر این عقیده است که روانکاوی «لاکانی» می‌تواند انسان را از خواب «دگماتیسم» بیدار کند. او می‌کوشد نشان دهد که روانکاوی ما را یاری نمی‌کند تا ایده‌آل گنجینه شخصی و تکنیکی‌مان را پرورش دهیم؛ روانکاوی لاکانی هرگز از رسیدن به هدف درمانی «میسر کردن سازگاری اجتماعی» راضی نشده است بلکه سویه‌ای انتقادی دارد. در این کتاب نویسنده با استفاده از مفاهیم روانکاوانه در سه عرصه «هستی‌شناسی»، «فلسفه عملی» و «زیباشناسی» مداخله می‌کند و راه‌های متفاوت پرداختن به حل مسئله را بیان می‌نماید.