می‌توانیم از اقتصاد کالاهای فرهنگی سخن بگوییم، اما این اقتصاد منطق خاص خود را دارد. جامعه‌شناسی در تکاپوی تعیین شرایط ظهور و پیدایش مصرف‌کنندگان کالاهای فرهنگی و سلیقه آن‌ها، و در عین‌ حال در تکاپوی توصیف روش‌های مختلف تصاحب و کاربست آن دسته از کالاهای فرهنگی است که در برهه خاصی جزو آثار هنری به ‌شمار می‌آیند؛ و نیز در پی توصیف شرایط اجتماعی شکل‌گیری شیوه‌هایی از تصاحب و کاربست این کالاهاست که مشروع پنداشته می‌شوند. ولی ما نمی‌توانیم کردوکارهای فرهنگی را به ‌طور کامل درک کنیم مگر این‌که «فرهنگ» را به معنای محدود و هنجارمند کاربردهای متداول، به مفهوم انسان‌شناختی «فرهنگ» پیوند زنیم، و سلیقه استادانه‌ای را که فقط چیزهای ناب و متعال را می‌پسندد، با علاقه بنیانی به طعم غذاها به یک چشم بنگریم. با این‌که ایدئولوژیِ کاریزما علاقه به فرهنگ مشروع را نوعی موهبت طبیعی قلمداد می‌کند، مشاهده علمی نشان می‌دهد که نیازهای فرهنگی محصول تعلیم و تربیتند: پیمایش‌ها ثابت کرده‌اند که همه فعالیت‌های فرهنگی (بازدید از موزه‌ها، رفتن به کنسرت‌ها، مطالعه و از این قبیل) و ترجیحات و سلیقه‌ها در ادبیات و نقاشی یا موسیقی، نخست پیوند تنگاتنگی با سطح تحصیل و درجه دوم با خاستگاه اجتماعی دارد.