«قرآن‌پژوهی در گسترة ادبیات فاخر نظم پارسی» به بررسی تأثیر قرآن بر شعر شاعران پارسی اختصاص دارد. جلد نخست از این مجموعه، در گام نخست اوضاع اجتماعی، دینی و ادبی ایران پیش از اسلام و وضع ادبی در سده‌های اوّل و دوم هجری را بررسی کرده و سپس، شرح حال کوتاه و گاه طولانی شاعران مورد نظر، یعنی «کسایی مروزی»، «منوچهری دامغانی»، «ابوالقاسم فردوسی»، «عنصری بلخی»، «ناصرخسرو قبادیانی» و ... تحریر شده است. در ادامه ابیاتی از آن شاعران همراه با بیان آیه‌ای از قرآن که شاعر از آن تأثیر پذیرفته و قصّة تاریخی و اسطوره‌ای که شاعر به آن اشاره نموده، از منابع معتبر آورده شده است. در برخی موارد، ابیاتی از شاعران دیگر که هم‌مضمون با آن بیت‌ها هستند نیز ذکر شده است.