امروزه مقبوليت كسي چون سهراب سپهري، در قواره و اندازه‏اي است كه فراموش مي‏كنيم اين موقعيت براي او چگونه به دست آمده است. در واقع چون از زمانه او كمتر آگاهي داريم، شايد به اين موضوع هم كمتر توجه كنيم كه سهراب با گذر از چه شرايطي به جايگاه امروزي‏اش دست يافته است. سهراب ـ به گفته نزديكان ـ علاوه بر مهرباني و فروتني، خجول بودن و تمايل به تنهايي بود و شايد هم انزوا ـ و به زعم برخي روشنفكران آن زمان، منفعل و دور از مردم! و عجبا كه وقتي به شخصيت او، آن هم در شور و حرارت جواني، كه لازمه‏اش ميل به جنجال و مطرح شدن است نگاه مي‏كنيم، به صبوري‏اش پي مي‏بريم. سهراب تمام آن سخنان دلسردكننده را مي‏شنيد اما بدون لحظه‏اي درنگ مسير خود را مي‏پيمود. او كتاب به كتاب، بيشتر پخته و صاحب سبك مي‏شد و اشعارش را شناسنامه‏دارتر مي‏كرد. او در شعر به جايي رسيد كه زبانِ خاص خود را يافت: سرراست و ساده. و اشعارش را به مجموعه‏اي از تابلوهاي بي‏بديل براي خواننده‏اش مبدل ساخت. شايد اين حرف به گزافه نباشد كه در دو سه كتاب آخر، هر خط از اشعار او، فقط مختص اوست و احتمالاً هر كس با اندك آشنايي با آثارش مي‏تواند آن را تشخيص دهد.