اين مجموعه، علاوه بر بررسي آراء ابن عربي در خصوص انسان، نوعي مطالعه‌ي تطبيقي آراء "ابن عربي" و "هايدگر" است كه نويسنده تلاش كرده است تا ميان اين دو حكيم به زباني مشترك در خصوص وجود و حقيقت انسان دست‌يابد. بر اين اساس، كتاب در 3 بخش، با اين موضوعات تدوين شده است: "انسان در حكمت ابن عربي"، "سير تحول پرسش از انسان در انديشه‌ي هايدگر"و "مطالعه‌ي تطبيقي در آواي "ابن عربي" و "هايدگر". به تصريح نويسنده: "هايدگر در تاريخ تفكر غرب با اعلام عدم انحصار معناي تفكر به فلسفه، زمينه‌ي گفت‌وگو با انديشمندان ديگر سنت‌ها را گشود. عرفان ابن عربي نيز چون از ابتدا از افق كون جامع و حقيقت انسان مي‌انديشيده، هيچ مرتبه و درجه‌اي از تفكر را نفي و انكار نكرده است. هرچند به تفاوت مراتب به جد توجه دارد. بسنده نكردن به آن‌چه در يك سنت تفكر ناميده شده و كوشش براي فهم ديگر سنت‌ها، مقدمه‌ي لازم براي هر گفت‌وگو و شرط پديد آمدن افق‌هاي مشترك و سپس پيدايش زبان مشترك است... به تدريج زمينه‌هاي عيني انديشيدن به انسان، فراتر از افق‌هاي محدود تك فرهنگ‌ها را فراهم مي‌كند. معناي همه‌ي اين تحولات نظري و عملي مي‌تواند نزديك شدن به زباني مشترك براي گفت‌وگو در باب "حقيقت انسان" تلقي شود.