با نزدیک شدن به اواخر قرن هجدهم، به تدریج نوعی حس اضطراب و بحران در رابطه‌ی نویسندگان و هنرمندان اروپایی با گذشته‌ی حماسی و باشکوهی که از دوره‌ی باستان تا آن زمان تداوم یافته بود پدیدار شد. گذشته‌ای که سنت معنوی اروپاییان به شمار می‌آمد. هنرمندان در برابر عظمت دستاوردهای باشکوه دوران باستان، نفوذ و نیروی آمرانه‌ی آن، و حتی در برابر دستاوردهای گذشته‌ی خویش احساس ناتوانی و از پا افتادگی می‌کردند، و این احساس به زودی در بازنمایی‌های هنری آنان انعکاس پیدا کرد. تصاویر نیمه‌تمام، "برش"‌ها، قطعه‌قطعه‌سازی‌ها و ویرانه‌ها همه حاکی از احساس نوستالژی برای تمامیتی از دست رفته‌ وغیر قابل مطالعه و رنج از فقدان این کلیت اتوپیایی بود. تمهید "برش" چشم‌اندازی کاملا مدرن از جهان عرضه کرد، که اساسا می‌توان آن را جوهری مدرنیته به شمار آورد. نویسنده‌ی کتاب حاضر، لیندا ناکلین، در "بدن قطعه‌قطعه شده" با مشاهده و بررسی و بازنمایی‌های تکه‌تکه، تب‌واره، و مثله‌ شده‌ی فیگور انسان در آثار نوکلاسیک‌ها، رمانتیک‌ها و... هنرمندان مدرن ـ فوسلی، تا امپرسیونیت‌ها، پست امپرسیونیست‌ها، و پس از آن‌ها ـ این تحولات را ردیابی می‌کند.