«هنر آن‌هنگام آغاز نمی‌شود که موفق می‌شوید بی‌شکلی را به شکل بدل کنید؛ هنر هنگامی آغاز می‌شود که قادر باشید در بارۀ کیفیت و قابلیت آنچه پدید آورده‌اید به قضاوت بنشینید و فقط به خاطر این‌که یکی از بی‌شمار بادبادک‌های کاغذی را درست کرده‌اید، دستخوش شوروشعف نشوید.

«قرن دیوانۀ من» با ترجمۀ «فروغ پوریاوری» تازه‌ترین و در عین حال متفاوت‌ترین اثری است که «ایوان کلیما» نویسندۀ نام‌آشنای چک نوشته است. او در این اثر، روی اوضاع و احوالی تمرکز کرده است که در این قرن دیوانه، غالباً آدمی را از راه به در برده و گاه پیامدهای ویرانگری را با خود به همراه داشته است.

این موضوع که چه شد نویسنده دست به نوشتن این اثر زد، قابل تأمل است. روزی ویراستار جوانی از او می‌پرسد:

«برای چه نمی‌نویسید که چرا در جوانی کمونیست بوده‌اید.»

و همین پرسش جرقۀ خلق «قرن دیوانه من» را می‌زند و پاسخی است که نویسنده به این پرسش داده است:

«تلاش من برای شرح و تحلیل اتفاق‌هایی که در زندگی‌ام افتاده، شاید بتواند حتی برای کسانی که کمونیسم را ایده‌ای می‌دانند که دیرگاهی است از میان رفته، بامعنا باشد.

پشت جلد کتاب:

قرن دیوانۀ من حکایت زندگی استثنایی ایوان کلیماست، که در خلال روایت شش دهه جنگ، دیکتاتوری، سانسور و نبرد برای آزادی به واکاوی وجوه گوناگون عصر حساس و بحرانی قرن بیستم نیز می‌پردازد؛ از جنگ جهانی دوم تا سلطۀ توانفرسای کمونیسم، از امید کوتاه‌مدت به دستیابی به آزادی طی بهار پراگ در 1968 تا فروپاشی نهایی کمونیسم در انقلاب مخملی 1989. کلیما در این کتاب از شیوه‌هایی می‌گوید که این قرن دیوانه با توسـل به آن‌ها بشـر را از راه به در بـرد، چنـان که نه فقط زنـدگی همنسل‌های کلیـما، بلکه زنـدگی نسـل‌هایِ امروزِ گرفتـار در چنـگ حکومت‌های دیکتاتوری را نیز تحت‌تاثیر قرار داده است.