«من واقعیت خودم را نقاشی می‌کنم. فقط همین را می‌دانم که نقاشی میی‌کنم زیرا محتاج نقاشی‌‏ام، و همیشه هر چه را از ذهنم می‌گذرد، بی ‏هیچ فکر و ملاحظه دیگری بر بوم می‌کشم.»
آنچه از ذهن فریدا می‌گذشت و به هنرش راه می‌یافت، برخی از بدیع‏ترین و شورانگیزترین تصاویر قرن بیستم بود. او با نقاشی‌کردن از خودش در حال خونریزی، گریستن و شکستن، ماهیت درد خود را به هنری صریح و درخور توجه که با شوخ ‏طبعی و خیال‏‌پردازی تعدیل می‌شد بدل می کرد. خودزندگینامه مصور فریدا که همواره خاص و شخصی است، و بیش از آن‏که به لحاظ گستره فراگیر باشد، جستجوگرانه است، شدت و قدرت عجیبی دارد؛ قدرتی که می‏تواند توجه بیننده را به شیوه عذاب ‏آوری به خود جلب کند.