در سئول، درباره اردوگاه‌های وحشتناک کار در کشورم شنیدم، جایی که همین حالا حداقل صدوپنجاه هزار زندانی به آرامی می‌میرند. وقتی در کره شمالی زندگی می‌کردم، حتا روحم از این اردوگاه‌ها خبر نداشت؛ فقط می‌دانستم که مردم ناپدید می‌شوند. در سئول اغلب درباره پناهندگی می‌شنوی که آن‌ها هم مثل من فرار کرده‌اند. حالا فهمیده‌ام که کشور ما در واقع زندانی بزرگ است، جایی که بازداشت شدگان از بدبختیشان بی‌خبرند، زیرا اولین اولویت آن‌ها همیشه جنگیدن برای زندگیشان بوده است