«نمسيس» در اسطوره‌هاي يونان الههٔ عدالت و انتقام است و افراد پر نخوت را به سزاي عملشان مي‌رساند. او مجري مجازات‌هايي است كه انسان پرنخوت و مغرور شايستهٔ آن است. در همين بافتار الههٔ «هبريس» قرار دارد كه نماد غرور و نخوت است. در واقع نمسيس الهه‌اي است كه فرد هبريس‌زده را مجازات مي‌كند. بريتانيايي‌ها ضرب‌المثلي دارند كه مي‌گويد: «غرور آغاز سقوط است.» به يك معنا، اين ضرب‌المثل با آن فضاي اسطوره‌اي يوناني همخواني داشته، هر دو در يك آبشـخور فرهنگي ريشه دارند. تاريخ بشر چهره‌هاي شايسته، عالي‌رتبه و قدرتمند بسياري به خود ديده است اما به نظر مي‌رسد نمسيس بيش از آن‌كه يك انتقام‌گيرندهٔ اخلاقي باشد، يك منتقم سياسي است و از قرار معلوم بيش از اخلاق به سياست اهميت مي‌دهد. اغلب از پي دوران درخشان حكمرانان، سياستمداران و سلطه‌طلبان دوران سرمستي از بادهٔ قدرت فرا مي‌رسد و قدرتمندان خيلي زود از بادهٔ قدرت مست شده، همين غرور و سرمستي دولتشان را مستعجل كرده، به ورطهٔ سقوط مي‌كشاند. مستبدان و سلطه‌جويان اغلب اسير خودكامگي خويشند. آن‌ها به يكباره چون ستاره‌اي درخشان مي‌تابند، اما با همان سرعت در ورطهٔ پوچي و نسيان فرو مي‌غلتند و شتابان از دايرهٔ گردون بيرون مي‌جهند، چنان‌كه هرگز نبوده‌اند. صفحات تاريخ بشر آكنده از چنين سياستمداراني است؛ تو گويي «چه بي‌مرگ است دقيانوس، واي! واي! افسوس!»