کتاب حاضر، ضمن تأکید بر اهمیت ساختار سه‌پرده‌ای، راه‌هایی را برای دگرگونی ساختاری و درون‌مایه پیشنهاد می‌کند. مؤلف بیان می‌دارد که این راه‌ها و روش‌ها حالت تجریدی و تجویزی ندارند، بلکه برعکس بر نمونه‌هایی عینی از فیلم‌های موجود استوارند. فیلم‌هایی که موفقیت‌شان در گرو سرپیچی از ساختار سه‌پرده‌ای است. اگر به فیلم‌های موفق هنری ایرانی چه در جشنواره‌های داخلی و چه جشنواره‌های خارجی، نگاهی دقیق بیاندازیم برخی از این تفاوت‌ها در آن‌ها آشکارند. در این کتاب نخستین بار که نام فیلمی آمده است در پرانتز نام کارگردان و سال تولید افزوده‌شده است، همچنین در متن اصلی گاهی به جای کارگردان نام فیلم‌نامه‌نویس آمده است.