نگارنده در کتاب حاضر، با تأکید بر این نکته که ما انسان‌ها توانایی‌ آن را داریم که به جای پوچ زندگی کردن، با شادی کنار یک دیگر زندگی کنیم بیان می‌دارد که برای این منظور کافی است پیوستگی و اتصال همه کس و همه چیز را در جهان باور داشته باشیم. وی اضافه می‌کند که برای این باور می‌بایست زیاده‌خواهی و جاه‌طلبی را کنار گذاشت و به زندگی معنا بخشید. در واقع معنا آن چیزی است که اکنون همة لحظه‌های زندگی انسان را تعریف می‌کند. نگارنده تأکید می‌کند که با فدا کردن زیاده‌خواهی‌های نفس در برابر تجلی نفس الهی و حقیقی، انسان می‌تواند به زندگی هدفمند و پرمعنا دست یابد.