در رمان جاده، پدری به همراه پسر خود، با یک چرخ دستی و یک تفنگ برای یافتن زندگی بهتر به سوی جنوب در حرکت هستند. در سرزمین آنها بیشتر آدم‌ها در انفجار اتمی عظیمی جان باخته‌اند و آنها که زنده مانده‌اند، یا عضو دستة جنایت‌کاران بی‌رحم و آدم‌خوار شده‌اند، یا زباله‌گردهایی هستند تنها و بعضا خطرناک. صدای فریاد جنون‌آمیز مقتولان به گوش می‌رسد. طبیعت سوخته و مرده و تمدن بشری از بین رفته است. نظم و قانونی حکم‌فرما نیست. پدر و پسرک از گرسنگی در سرزمین غارت‌شده با مرگ فاصله‌ای ندارند.