«یوهان ولفگانگ فون گوته» (1749-1832 م) در روزگاری چشم به جهان گشود که اروپا دستخوش تحولاتی ژرف و شگرف بود. این شاعر، اندیشمند و پژوهشگر آلمانی با نگارش «رنج‌های ورتر جوان» به شهرتی جهانی رسید. آشنایی با دو سرزمین گوناگون زمینه‌ساز تحول فکری گوته در دو زمان مختلف شد. نخست، سفر به ایتالیا و آشنایی با هنر و اسطوره‌های کهن اروپا و سپس آشنایی با ادبیات مشرق‌زمین و به خصوص دلبستگی شدید او به سروده‌های حافظ شیرازی. اسطوره‌ها و هنر اروپایی اساس آثار عصر کلاسیک گوته شد و غزل‌های حافظ باعث نگارش «دیوان غربی ـ شرقی» که شرح دلدادگی این فرزانة غربی به مشرق‌زمین است. در این میان باید به «فاوست»، مهم‌ترین اثر گوته، نیز اشاره‌ای کرد که در کنار سایر آثار وی از شهرتی جهانی برخوردار است. مجموعة حاضر مشتمل است بر پاره‌ای از گفتارهای او با موضوعاتی نظیر حقیقت، زندگی و مرگ، عشق و رنج، امید و شکیبایی، سپاس و ستایش، عقل، بخشندگی، و مردان و زنان به دو زبان فارسی و آلمانی به چاپ رسیده است.