نگارنده پس از اشاره به این نکته که در آموزه‌های تمامی ادیان الهی، شناخت انسان پس از خداشناسی، بیشترین اهمیت را دارد، هدف اساسی انبیا را توجه دادن انسان به خویشتن، معرفی می‌کند. سپس از رابطه‌ی انسان‌شناسی و جهان‌بینی سخن می‌گوید. هم‌چنین در این بخش، رویکردهای مختلف در انسان‌‌شناسی بازگو شده که از آن جمله است. درون‌نگری و انسان‌شناسی عرفانی، روش عقلی و انسان‌شناسی فلسفی، انسان شناسی تجربی و تاریخی و انسان‌شناسی دینی. در پایان این بخش نگارنده نتیجه‌ می‌گیرد که بین انسان‌شناسی و خودشناسی، رابطه‌ای دو سویه وجود دارد. فرضیه‌های آفرینش انسان از دیدگاه علوم زیستی و قرآن در بخش دوم کتاب، آورده شده است. ذکر دلایل دوبعدی بودن انسان، نیز حقیقت روح و هدف آفرینش از مباحث بعدی کتاب است. در بخش‌های دیگر، مباحثی چون نظریه‌های مربوط به سرشت انسان، سعادت، و جبر و اختیار بازگو شده و در فصل پایانی موضوع "باخودبیگانگی" تاریخچه‌ و علل باخودبیگانگی، مطرح گردیده است.